The Lives of Others & A Mighty Heart

The Lives of Others: Doğu Alman istihbarat servisi Stasi'nin, telefonlarını ve evlerini dinlemek ve sürekli takip altında tutmak suretiyle ülkedeki entelektüelleri nasıl gözlediğini ele alan Oskar ödüllü bir yapım. Filmin gayet etkileyici olan açılış sahnelerinde, gözaltındaki birinin konuşturulabilmesi amacıyla gerçekleştirilen uygulamaların ne denli profesyonel bir şekilde gerçekleştirildiği izah ediliyor. Stasi yüzbaşısının uykusuz bırakma haricinde herhangi bir işkencede bulunmadan, saygılı tavrını koruyarak, soğukkanlılığını hiçbir zaman kaybetmeyerek ve daha ziyade tutuklunun psikolojisine yüklenme yaparak başarıya ulaşması, ortaya konan uzmanlık itibariyle takdir uyandırıcı.

İnsan filmi izlerken, bu denli sistemli ve prensipleri belirlenmiş bir tavrın yanında, "konuşana kadar bas sopayı" anlayışının epey ilkel kaldığını fark ediyor. (Ya da: "konuşana kadar bas sopayı, olmadı kadrolu çalışan işkencecilere verirsin, kırk yıl düşünsen aklına gelmeyecek eziyetlerin elli türlüsünü dener, adamı anasının karnından doğduğuna pişman ederler.")

The Lives of Others'ı etkileyici kılan bir diğer özellik de, olaylar sonuçlanıp, düğüm çözüldükten, yani filmin finali herşeyiyle belli olduktan sonra yaklaşık 10 dakika kadar süren bir 'Peki sonra ne oldu?' bölümüne yer vermesi. (Dramatik öğelerle yüklü benzeri bir son bölüm örneği için bkz.: The Shawshank Redemption.)

A Mıghty Heart: 2002 yılında Pakistan'da öldürülen Wall Street Journal yöneticisi Daniel Pearl'ün kaçırılmasından itibaren yaşanan olayları, eşinin daha sonra kaleme aldığı günlüklerinden uyarlayarak anlatan bir film.

Filmdeki Karachi görüntüleri, gerek kimi benzerlikleri, gerekse farklılıkları itibariyle Türkiyeli seyircileri ister istemez İstanbul karşılaştırmaları yapmaya itecektir diye düşünüyorum. Ama tabii İstanbul'un hemen her yönden çok daha üstün olduğu kesin. Ancak bizde terk edilmekte olan "konuşana kadar bas sopayı" anlayışı, filmden anlaşıldığı kadarıyla Pakistan'da halen hakim ve epey de sistematik.