Paternalist Kültür

Yakında taşınacağım için craigslist'e ilan vererek evdeki 'yükte ağır' eşyaları satışa çıkardım. Bugün Amerikalı bir kadın iki kızıyla birlikte geldi. Kızlarından birinin odası için bir koltuğa ihtiyaçları varmış. Satın alabilecekleri iki koltuk olduğu için kızına ikisini de göstererek hangisini beğendiğini sordu. Küçük kız da kararsız bir şekilde bir birine, bir de diğerine oturarak düşünmeye başladı. Karar vermekte zorlandığı için de ara ara bizlere bakıp mahçup mahçup gülümsüyordu. Sonunda bir karara vardı. Ancak bu süre zarfında annesi onu hiçbir şekilde yönlendirmedi. Karar vermesine yardımcı olacak yönde bilgi vermeyi dahi düşünmedi. Küçük kız "Bu olsun" der demez de çıkarıp parayı verdi.

Bu manzara bana yaklaşık 10 yıl evvel yayında olan, Sinan Çetin'in sunduğu, dargın evli çiftleri barıştıran "Film Gibi" adlı programı hatırlattı. Zira bu program, Türkiye'de yuvaların ekseriyetle evli çiftler arasındaki anlaşmazlıklardan değil, evli ya da evlenecek olan kişilerin ailelerinin olur olmaz her konudaki müdahalelerinden ve bu müdahaleler sonucu doğan huzursuzluklardan ötürü yıkıldığını ortaya çıkarmıştı. Yine bu şekilde evliliği sona eren bir erkeğin programda, "Büyüklerimiz elbette düşüncelerini söyleyebilirler, ama eve alacağımız mobilyanın rengine kadar da karışmak olmaz ki!" mealinde şeyler söylemesini hiç unutamadım ve bu vesileyle bugün tekrar hatırlamış oldum.