Bu siteyi takip eden pek çok insan düşünce ve yaklaşımlarımı takdir ettiğini ifade etmiş olsa da, aynı doğrultuda düşündüğümüzü zannettiğimiz konuları sadece bir derece yukarıya soyutladığımda dahi, farklı ve daha da kötüsü kimi zaman neredeyse tamamen uyumsuz zihniyet yapılarından harekete geçtiğimizi görüyor ve bunun sonucunda da birbirimizi aslında hiç anlayamadan konuştuğumuzu fark ederek kendimi yalnız hissetmeye başlıyorum.

Bu türden tecrübeler, insanların samimiyet, coşku, yetenek, dürüstlük ya da cesaretlerine olan ümidimi zedelediğinden, bana zarar vermeye de başlıyor. Bu nedenle, bu noktada kısa bir ara vermenin doğru olacağını düşünüyorum.

1-2-3
4-5-6

Türkiye'den bağlananlar için vTunnel linkleri:

Bölüm 1: http://www.youtube.com/watch?v=j21jPnMt4zE
Bölüm 2: http://www.youtube.com/watch?v=wtSe1zhAJ7I
Bölüm 3: http://www.youtube.com/watch?v=njsDfmoJQH4
Bölüm 4: http://www.youtube.com/watch?v=Aop3gYeECE8
Bölüm 5: http://www.youtube.com/watch?v=FwppvkZXXB8
Bölüm 6: http://www.youtube.com/watch?v=biQrQL1sQgE

"1 Numara hitap ettikleri kişinin adı görüşmelerde Doğu Bey, Hayrettin Bey ve Sadullah Bey diye geçti. Türkeli Gazetesi'ne sık sık gelen 1 Numara, 60-65 yaşlarında, sarı saçlı, göçmen tipli, saçları seyrek, sert mizaçlı, bıyıksız, sakalsız. Çevresi kendisine "Komutanım" diye hitap ediyor. 1 Numara tip olarak sanıklardan Muzaffer Tekin'e benziyor, ancak ondan daha zayıf. Hiçbir gazetede resmini görmedim. Telefon kullanıyor, ancak telefon numarasını kimseye vermiyor. Onun gücünü özellikle 28 Şubat döneminde iyi gördüm"

Ben bu sözlerden Bir Numara'nın görünüş itibariyle şöyle biri olduğu sonucunu çıkarıyorum:

DOKTORUNA "doktor", mühendisine "mühendis", polise "memur bey", müdüre "sayın müdür", öğretmene "hoca" der halkımız.

Ama asker gördü mü...

Tüm rütbelilere "komutanım" derler Anadolu’da.

Çünkü Türkler askerlerini severler.

Bekir Coşkun'un bu ifadeleri, Türk olmakla asker sevmek arasında zorunlu bir ilişki olduğunu ima ediyor. Ancak Coşkun'un sunduğu bu önermeyi, daha çok negatif yollu tanım yapma çabası olarak değerlendirmek gerekli. Zira Türk olmayı eksiksiz vatandaşlığın önkoşulu olarak gören bir resmi ideolojinin hakim olduğu bir ülkede "Türkler askerlerini severler" demek, "Bakın bunlar sevmiyor, anlarsınız ya..." şeklinde bir hedef göstermenin gerekçelendirilmeye çalışılmasından başka bir anlama gelmez. Zaten Coşkun da hemen bir sonraki cümlede bu niyetini belli ediyor:

Ama yobaz sevmez...

İslam ülkeleri arasında, Batı uygarlığına yakın tek devlet asker eliyle kurulduğu için...

Aynen böyle... "Türkler askerlerini severler. / Ama yobaz[lar] sevmez"...

Sözü edilen sevginin sivillerin askerlere "Komutanım" diye hitap etmelerinde ifade bulduğu iddiası ise daha da problemli. Çavuş rütbeli üniforma giydiğim günlerde, bir Anadolu kasabasında dedem yaşında adamlar bana da "Komutanım" diye hitap ettiler. İlk duyduğumda çok şaşırmıştım. Zaten hiçbir zaman da alışamadım ve her seferinde çok rahatsız oldum. Dahası, bana "Komutanım" diye hitap eden dedem yaşındaki adamların gözlerinde sevgi değil, bir tür çekingenlik görüyordum. Bu noktada, muvazzaf görev yapan uzman çavuş ve astsubayların sivillerden gördükleri bu "itibar"dan hiç de rahatsız olmadıklarını da belirtmek gerek.

Bütün bunlar karşısında ister istemez insanın aklına sorular hücum ediyor: İnsanların çocukları ya da torunları yaşlarındaki vatandaşlarına sırf üniforma altında oldukları için "Komutanım" demelerinin nesi bu kadar güzel? Türkiye'de hala böyle şeylerin yaşanmakta olması bazı insanları neden bu kadar sevindiriyor? Bir rejimin kurulduğu günden bu yana ısrarla halkına kendini sevdirmeye çalışması normal bir şey mi? Şayet halkın önemli bir yüzdeye tekabül eden kısmı bu sevgi beklentisine (en azından içinden) olumlu yanıt veremiyorsa ve devletten, sivil olan olmayan devlet adamlarından çekiniyor, korkuyorsa, o rejime Cumhuriyet (res publica) denebilir mi? Sevgi beklentisine olumlu yanıt vermeyen vatandaşlarını cezalandırmaya kalkan bir rejimin halk egemenliğiyle bir ilgisi olabilir mi? Dünyada sivillerin askerlere "Komutanım" dediği bir tane bile özgür (ve hatta 'düzgün') ülke var mı? Böyle şeylerin sadece otoriter/militer/monarşik rejimlerde görülüyor olması bir tesadüf mü? Yoksa onlara gelince baskı rejimi oluyor da, bize gelince yine "Türkiye'nin özel şartları" mı söz konusu?

- "kendini liberal ve demokrat gibi yutturmaya çalışan insanlar"

- "Türkiye’deki liberal faşist koro"

- "düşünce teröristleri"

- "sivil cunta"

İşlediği suçların "andıç"lardan, cuntacılara kuklalık etmekten ve yalancılıktan ibaret olmadığı gün be gün daha da ortaya çıktıkça, muhtemelen bu gelişmelerle doğru orantılı olarak daha da saldırganlaşacaktır.

Siteye bırakılan yorumlara bakılırsa, söz konusu argüman pek de olumlu karşılanmamış. Yorumcular, genellikle bir erkek bir kadını rahatsız etmek istedikten sonra başörtüsünün buna engel olamayacağını, Batı ülkelerinde yaşayan kadınların Orta Doğu ülkelerindeki kapalı kadınlardan çok daha güvende olduklarını söylemişler.

Bir de tabii hukukun üstünlüğü konusu var. Yorum bırakanlardan biri şöyle bir olay nakletmiş: "My friend was walking down the street and this guy kept bothering her, so she goes to a cop nearby and complains. He replies saying, “can you blame him? you’re very beautiful”" ["Arkadaşım, sokakta yürürken adamın biri kendisini rahatsız edince, yakınlardaki bir polise gidip şikayette bulunmuş. Polis de cevaben, "Onu suçlayabilir misin? Sen çok güzelsin" demiş."]

Ancak bu gerçekten de önemsenmesi gereken bir durum mu? Şapka Kanunu'na muhalefetten ötürü bir erkeğin idam edilmesi, kanun kadınları kapsamıyor olsa da, şapka giymedi diye bir kadının asılmış olmasından daha mı az canice? Şayet yarın bir başka despot rejim gelir de (sözgelimi) kahvesini şekerli içmeyen erkeklere idam cezası getirirse, bu kararın bir seferliğine bir kadına da uygulanması durumunda ekstra bir şaşkınlık mı duymamız gerekir?

Halbuki Demirel tarafından sarf edilmiş olma talihsizliğine maruz kalan bu söz, Aristo mantığının tipik bir yansıması olduğu gibi, yanlış da sayılmaz. Zira dün gerçekten dün olduğu gibi, bugün de gerçekten bugündür. (A is A, B is B.) İnsanin zaman içerisinde değişebilen bir varlık olması nedeniyle, dün söylenmiş olanların bugün söylenmekte olanlarla zaman zaman uyum içerisinde olmaması da gayet doğal karşılanmalı. Yeter ki söz konusu farklılığın nedeni fırsatçılık değil, değişen bakış açısı olsun.



Bu memorandumun yazılmasına yardımcı oldukları için:

1. Teşekkür: 30 yıl önceki Demirel anekdotunu aktaran Fethi Sipahi Tan.

2. Teşekkür: No Mirror, No Shadow adlı şarkıyı yazan New Model Army. (It seems so simple but they just don't get it / I meant what I said at the time that I said it.)

·  Ek 1: Şarkıda anlatılan konuyu izah eden kısa bir Justin Sullivan röportajı.

·  Ek 2: No Mirror, No Shadow adlı şarkının kendisi - brought to you by derinsular dot com with state-of-the-art compression standards.

Adını, bugün eski ve yeni dünya olarak adlandırdığımız kıtaların birbirlerinden ayrılmadan önceki tek parça haline verilen isimden alan Pangea Day kutlamalarına dünyada en çok ihtiyacı olan ülkelerden biri de herhalde Türkiye. Çünkü dünya vatandaşı olmakta zorlanan Türkiyelilerin, bir asır öncesine ait olan etnik ulusçu zihniyetten beslenen kaba normlardan kurtulmaya ve bir kez olsun başka ülkelerin milli marşlarını da söylemeye gerçekten de çok ihtiyaçları var. Zira şoven tavırların doğuştan gelmekten ziyade sonradan edinildiğini düşünmeye başlayabilmek, empati kurma gayreti içine girmeden pek de mümkün değil. Çünkü konu bu yönüyle pek değerlendiriliyor olmasa da, milli semboller kullanılarak kolayca mobilize edilebilen, ancak an itibariyle şekillenmekte olan ulus-devlet sonrası dünyayı anlamakta zorlanan kitlelerin durumu, tıpkı asırlar önce Avrupa'daki gelişmeleri idrak edemeyen Osmanlıların halini andırıyor.