Geçenlerde Fethi Sipahi Tan 'Benden bu kadar' diyerek İzlenimler'e bundan böyle (en azından uzun bir süre boyunca) yazı girmeyeceğini söyledi. Bugun de Düşünceler.org kapanmış. Ancak sitenin yazarı Suat Bey sadece veda yazısı yazmakla kalmayıp bir de bütün arşivi yayından kaldırmış.

Blogunu kapayan yazarlar, genellikle konuya 'Kendimi tekrar etmek istemiyordum' şeklinde bir açıklama getiriyorlar. Halbuki kendini tekrar eden onlar değil, Türkiye'nin gündemi. Yani tekil olarak kişilerin kendilerinin dışında cereyan eden bir kısır döngü söz konusu. O zaman kendisini bu tür bir durumda hisseden bir insanın yapması gereken şey o girdabın dışında kalarak kendi gündemini oluşturmaya çalışmak olmalı değil mi? Yoksa bazı aptallar bugün de hala 100-150 sene önce konuşulan saçmalıkları (1-2) tekrar ediyor olabilirler, o onların sorunu.

Sitelerini kapayan yazarların elbette kendilerince başka sebepleri de olabilir. Ancak bu sebepler arasında dile getirilen 'kendini tekrar etme çekincesi' pek de makul bir gerekçe değil.

Bence her blogu müstakil bir proje olarak ele almak gerekli. Tabii bu kısa ya da uzun vadeli, yani sonlu bir proje de olabilir. Bu durumda, sona eren projenin arşivi de zaten baştan hedeflenilen eserin kendisi anlamına geleceğinden, elektronik ortamda hizmet sunmaya devam eder. (Bir heykeltraşın eseri gibi.) Konuya bu şekilde bakıldığında, bir blog projesinin sonunda değil başlangıcında alınan kararlar önemli hale geliyor.