Yasaklama ve Yok Etme Eğilimi

Söz konusu kayıt, yüksekçe bir yerde siper alan ve bulundukları mevziden aşağıdaki karakola ateş açmakta olan PKK militanlarının yaptığı amatör bir çekimdi. Saldırı halinde olan PKK'lıların aralarındaki (Türkçe) konuşmalar ve koordinasyon içerisinde oldukları anlaşılan bir diğer grupla yaptıkları telsiz görüşmeleri, video kaydından net bir şekilde izlenebiliyordu. Site yorumcusunun ortadan kaldırılmasını istediği bu 15 yıllık kayıt, tam anlamıyla 'arşivlik' olan tarihi bir belgeydi. PKK'lıların bu kaydı propaganda amaçlı olarak YouTube'a yüklemiş olmaları da bu gerçeği değiştirmiyordu.

Resmi anlamda kabul görmeyen fikirleri (ve hatta sadece ve sadece 'ortalamadan ayrılan'ları) tehlikeli görmeye o denli alıştırılmışız ki, böyle şeylerle karşılaşır karşılaşmaz içimizde anında bir tür yok etme refleksi beliriveriyor. Bu tür belgelerin 'referans' niteliği taşıdıklarını, mutlaka 'sivil alanda da' arşivlenmeleri gerektiğini ve bu durumun PKK'yi sevmek ya da sevmemekle elbette hiçbir ilgisi bulunmadığını fark etmemiz mümkün olmuyor. Bu nedenle de, kendi tarihimizin (sevimsiz de olsa) bir parçasına ışık tutacak belgelere rastgeldiğimizde dahi, bunları kendi ellerimizle ortadan kaldırmakta hiçbir mahzur görmüyoruz.

Kaldı ki, bu tür belgeler PKK'nın ne denli acımasız ve şiddet yanlısı bir örgüt olduğunu duyurabilme adına da Türkiye'nin çok işine yarayabilir. İşin pragmatik yönünü bilgi üretme ve kaynak oluşturma gibi bilimsel kaygıların önüne geçirmek her ne kadar (bence) doğru olmasa da, söz konusu refleksin 'milliyetçi bir paradigma ile incelendiğinde dahi' anlamsız olduğuna işaret etmek bu noktada yerinde olabilir. Şöyle ki, Ermeni diyasporası, (Boston ve Toronto'da faaliyet gösteren Zoryan Enstitüsü gibi) çeşitli kurumlar tesis ederek, bizim ortadan kaldırmaya çalıştığımız türden resim ve belgeleri arşivliyorlar. Bizler ise, tek kanallı TRT dönemi haber bültenlerinin zihinlerimize kazımış olduğu 'örgütsel doküman' konseptine takılıp kalıyoruz.

Bu zihniyeti biraz aşabilmiş olsaydık, terörün yeniden şiddetlendiği bugünlerde yaşanan gelişmeleri (başta Avrupa olmak üzere) dünyaya bir de kendi açımızdan duyurabilme ihtiyacını daha kuvvetli hissedecek ve bunun gereğini yerine getirme aşamasında bu tür videoları da kullanmayı da düşünebilecektik. PKK'nın 'şecaat arz ettiği' bu tür kayıtlar televizyonlarda yayınlanabilir, belgesellerde kullanılabilir, haber ajanslarımızca dünyaya geçilebilir ve bu konuya odaklanan internet sitelerinde farklı dillerde dijital yayıncılık yapılarak kamuoyu oluşturulabilirdi. Böyle yapmak, elbette 'Şehitler ölmez, vatan bölünmez' gibi sloganları tekrarlamaktan da, sağa sola 'Ya hepsin ya hiç, ya Türksün ya p*ç' gibi ırkçı hezeyanlar savurmaktan da, Kürt olmaktan başka hiçbir suçu(!) olmayan vatandaşlarımızın işyerlerine saldırmaktan da çok daha makul ve etkili olurdu.

Yasakçılık merkezli yaklaşım, eğitim düzeyinden de bağımsız olarak toplumun her kesimine öyle derinlemesine nüfuz etmiş ki, 'ılımlı' ve 'sağduyulu' olma gayreti içerisinde olan çevreler dahi aynı zihniyetin tesiri altında kalabiliyor. Örneğin, 21 Ekim 2007 tarihinde Zaman gazetesinin internet sitesinde yayınlanan ve PKK eylemlerinin yer aldığı videolardan söz eden "YouTube'da çirkin PKK propagandası" başlıklı 'son dakika' haberinde, bir yolunun bulunup bu videolara erişimin engellenmesi gerektiği iddia ediliyordu! Bu yayın ses getirmiş olacak ki, alınan sonuç iki gün sonra, "Zaman yazdı, şikayet yağdı, YouTube'dan videolar siliniyor" başlığıyla okuyuculara 'müjdelendi'.

Bütün bunlar, Türkiye’de artık yaşanmaması gereken hadiseler. Başka ülkelerdeki kimi odaklar planladıkları silahlı saldırıları gerekçelendirebilme için düzmece belgeler/iddialar ortaya koymak zorunda dahi kalırken, bizim gazetelerimiz elimizdeki belgelerin yok edilmesi için çağrıda bulunuyor, ve daha da acısı, Türkiye'nin uluslararası alanda kamuoyu oluşturabilmesine yardımcı olabilecek kimi kayıtları ortadan kaldırmanın terörle mücadele etmek olduğunu zannedebiliyorlar. Bütün bunlar da, sadece terörün doğmasının değil, terörü önleyici çalışmaların başarısız olmasının da ciddi bir zihniyet sorununun neticesi olduğu anlamına geliyor.