Atam’a ev yapımı fotoşop [Nur Çintay A.]

Atam’a ev yapımı fotoşop, Nur Çintay A. / Radikal

Doğuş Çocuk, geçen yıl da benzer bir projeyi elle tutulur hale getirmiş, 25 şehirden bin küsur çocuğun Atatürk’le ilgili duygu ve düşüncelerini dile getiren mektupların arasından seçilmiş en nadide parçaları ‘Atam’a Mektuplar’ adıyla kitaplaştırmıştı.

Çocukların hepsi de (kendi lisanında demek zor; nasıl ortak, ezber bir kalıp dil oluşturulduğu dehşet uyandırıcıydı), Atatürk’e karşı olan sevgi, minnet, hasret hislerini; çoğunlukla abartı, klişe, hicran ve gözyaşında israfa vararak anlatıyordu.

10 yaş civarı bir çocuğun ne yoğunlukta elemler, kederler, özlemler içinde boğuluyor olduğunu “Ellerim bağlı, kulakların sağır, gözüm kör olarak yazıyorum, çünkü gerçekten sahip çıkabiliyor muyuz emanetine?” satırlarını okumadan tahayyül etmek zor.

O bağlılık yeminlerindeki tonu paylaşmak da...

Neyse ki arada tek tük ağzından gündelik hayat lafı mı demeli gafı mı, kaçıranlar
da vardı: “Atatürk’üm seni görmedim ama yaptığın bunca olaydan sonra görmüş değil tanımış gibi oldum. Çünkü sen benim canımsın, ciğerimsin, her şeyimsin...” (Z., 10)

“Atam bu arada ben ‘Cumhuriyet’ konulu resim yarışmasında il ikincisi oldum.

Çok mutlu oldum. Birinci ordu komutanı hediyemi verdi. O an, Atam, seninle çok gurur duydum...” (T., 10)

Abartılı bir yüceltmenin yanı sıra böyle aileden biri gibi görme, ona kıyafet/ayakkabı alma, birlikte oyun oynama hayalleri de vardı. Özetle ‘Atam’a Mektuplar’ tatlı ve masum olduğu kadar afallatıcı ve aydınlatıcı da bir kitaptı.

Doğuş Çocuk, şimdi de ‘Atam’ın En Sevdiğim Hali’ projesini kitap haline getirip yayımlamış.
Bu defa çocuklardan Atatürk’ün en çok sevdikleri fotoğrafını seçip, ona dair duygu ve düşüncelerini yansıtacak bir kolaj yapmaları istenmiş. Neden o fotoğrafı seçiyorlar? Neden tam da o pozu çok seviyorlar? Bu vesileyle Atam’a ve bize ne diyorlar?..

Alınmış fotolar, makaslar, mum boyalar, ispirtolular... Gelmiş duygu selleri eşliğinde elişi maharetleri, ev yapımı fotoşoplar...