September 5, 2008

Osmanlı'da Milliyetçiliğin ve Türk Ocaklarının Doğuşu [Bozkurt]

Atatürk İhtilali, Mahmut Esat Bozkurt:

Zaman oldu ki, Rumu, Ermenisi, hatta Yahudisi bile Osmanlılığı benimsedi. Ne oldukları sorulduğu zaman, Rum'um, Ermeni'yim, Yahudi'yim, hatta Çingene'yim! demekten çekinmediler.
Fakat Türk, milletlerin en arı soylusu olan bu varlık, "Türküm!" diyemiyor. O sadece;

"Osmanlıyım! Elhamdüllillah Müslümanım!" diyebiliyordu.

Türk'ün dindaşları olan; Arnavut'a, Arap'a, Çerkes'e gelince bunlar da Müslümanlığı benimsemiyorlardı, bunlar da kendilerine ne oldukları sorulunca:

"Arnavudum, Arabım, Çerkesim!" diye göğüslerini gererek cevap veriyorlardı.

Hiç unutmam, meşrutiyette sadrazam İbrahim Hakkı Paşa, henüz Türk süngüsüyle bastırılan Arnavut isyanından Osmanlı meclisinde söz ederken şöyle demişti:

"Arnavutlar, Osmanlı İmparatorluğu tacının en kıymetli bir pırlantasıdır!"

Acaba Türkler bu tacın nesi idi?

Onu düşünen, akla getiren bile yoktu.

Araplar ise Kavmi necip Arap unvanını taşıyorlardı.

Meşrutiyet ilan olunur olunmaz, İstanbul'un Divanyolunda bir alay kulüpler belirmişti;

Kürt Yardımlaşma Cemiyeti, Çerkes Yardımlaşma Cemiyeti, Arnavut Başkım Kulübü, Arap Birliği... vb.

Beyoğlu'nda; Etinikieterya, Adelfiya Taşnaksutyon kulüpleri Rum ve Ermenileri temsil ediyorlardı. Yahudilerin bile Alyaus İzraelitleri vardı.

Türk kulübü, Türk Birliği diye bir şeye tesadüf olunmuyordu. Sadece İttihad ve Terakki Cemiyeti vardı. Fakat ne ittihadı, ne terakkisi bunu bilen bile yoktu! Mevhum Osmanlılığın İttihadı ve Terakkisi!

Ancak Balkan savaşından sonra Hamdullah Suphi Tanrıöver gayretiyledir ki, Türk Ocakları açılmaya başladı.

Ve hemen, Türk olmayan unsurların müthiş itirazlarıyla karşılandı!

İşin asıl acı tarafı, bü itirazlara bazı öz Türk seslerinin karışmasıdır.

Yara, yar elinden olunca acısı fazla olur.

Bununla beraber, Türk Ocakları memleketin dört bir ucunu kaplamakta gecikmedi.