Milli Kavramların İki Uçlu Olarak Kullanılması [Yıldız]

"Ne Mutlu Türküm Diyebilene", Ahmet Yıldız:

Mustafa Kemal'in benimsediği "bekle gör" ve "yıldırım harekatı" taktiklerinin konjonktrel kombinasyonundan oluşan stratejisi, aracı amaçla meşrulaştırılan Makyavelist siyasi geleneğin açık bir tezahürüdür. Yoksul, bezgin ve çaresiz Anadolu halkının desteğini kazanmakta son derece başarılı olan bu pozisyonel taktik, Mustafa Kemal Paşa açısından ikili bir söylemi gerekli kılıyordu. Milli Mücadele boyunca "millet" ve "milliyetçiliğe" ilişkin olarak kullanılan tüm kavramlar iki uçlu bir anlam kümesine sahipti. "Milli Mücadele," "milli istiklal," "milli hareket," "kuvay-ı milliye," "milli zafer," "hakimiyet-i milliye," ve "Büyük Millet Meclisi" gibi kavramların tümü istiklal davasının "milli" etiketli ulusçu söylemini oluşturmaktaydı. "Milli" kelimesinin "dini olan" ve "ulusal olan" şeklinde iki anlama da gönderme yapabilmesi sayesinde, en azından kavramsal düzeyde ulusçu söyleme geçişe zemin hazırlanmaktaydı. Keza, vücuda getirilen yeni kurumların "ulusal" niteliği usta bir şekilde gizlenmekteydi. Böylece, mesela, Sivas Kongresi'nden sonra oluşturulan Heyet-i Temsiliye, geçici bir hükümeti değil, "milletin muhabere merciini" temsil etmiş oluyordu. Ankara'da kurulan Meclis, kurucu bir meclis değil, geçici ve olağanüstü bir meclisti.

"Hıristiyan işgali"ne karşı halkın karşı koyma azim ve kararlılığını önce "milli hayret"e, sonra da "güdümlü ulusal irade ve egemenliğe" tahvil etme, Milli Mücadele'nin, Mustafa Kemal'in liderliğini yaptığı "Batıcı" siyasi seçkinler açısından, kısa ve öz hikayesini oluşturur. Misak-ı Milli (17 Şubat 1920), Ankara'da Büyük Millet Meclisi'nin açılışı (23 Nisan 1920), işgal kuvvetlerinin nihai yenilgiye uğratılması (30 Ağustos 1922) ve Türkiye Cumhuriyeti'nin ilanı (29 Ekim 1923) Mustafa Kemal Paşa'nın kendisine sakladığı "milli sırrın" kiilometre taşlarını oluşturan gelişmelerdir.

Yıldız, Ahmet. [2001] 2007. "Ne Mutlu Türküm Diyebilene": Türk Ulusal Kimliğinin Etno-Seküler Sınırları (1919-1938). İstanbul: İletişim Yayınları. 90-92.