August 8, 2007

Boğalar, Lady Ashley ve Gerçek (6): Montoya Oteli

Büyük gün geldi ve boğalar koştular. Yaşamak zorunda bırakıldıkları karşısında yüz ifadelerine kimi zaman şaşkınlık hakim oldu, kimi zaman öfke, kimi zaman da korku... Onca bağırış çağırış arasında neye uğradıklarını bile anlayamadan bir daha dönmemek üzere akıp gittiler Pamplona sokaklarından.

Eziyet

"¡Ahí va! ¡Ahí va!" Bütün bunları eğlenceli bulanların hayattan anladıkları bu olsa gerekti… Hepsi hayatlarının en mutlu gününü yaşıyor gibiydiler.

Boğaların koşusu, farklı nedenlerle orada bulunan ve artık yeni ismine alışmaya başlamış olan Turco için ise hayal kırıklığını derinleştirmekten başka bir işe yaramamıştı. 800 metrelik encierro macerası, sevenleri kadar sevmeyenleri için de pek çok yönüyle çarpıcıydı elbette. Ancak Turco, her ne kadar zaman zaman boğaların yüzlerinde önceden rüyasında gördüklerini çağrıştıran hisler yakaladıysa da, genel manzara gördüklerinden daha farklı cereyan etmişti. Gerçi zaten baştan da bire bir bir örtüşme bekleyerek izlememişti koşuyu. Ancak haftalardır süren bir bekleyişten eli boş çıkmış olması, umutsuz bir arayış içerisinde olduğu fikrine daha çok saplanmasına neden olmuştu.

Otele döndüğünde lokantada her zamanki köşesine geçip yorgun gözlerle etrafında olan bitenleri izlemeye başladı. Dikkatini ilk olarak pencere kenarından boğaları izleyen bir arkadaş grubu çekti: Güzel bir kadın ve ona olan ilgilerini gizlemeyen dört erkek. Amerikalı olsa gereklerdi. Onları daha önce de görmüştü. Gerçi otele çok da uzun bir süre önce gelmemişlerdi, ama farklı davranışları nedeniyle kolaylıkla göze çarpıyor olduklarından herkes onları çabucak tanımıştı. Zaten şu anda da diğer masalarda oturanların çoğu belli etmemeye çalışarak onları izliyordu.

Kadının kendisine has bir çekiciliği vardı. Sadece arkadaşlarını değil, girdiği ortamdaki herkesi çok kısa bir sürede etkilemeyi başarıyordu. 'Ona duyulan ilgi güzelliğinden ziyade bu kadınsı tavırlarından kaynaklanıyor olmalı' diye düşündü Turco. Güzel kadın sürekli konuşuyor, kendisine has tavırlarla çeşitli konularda olur olmaz yorumlarda bulunuyordu. Aşağıda gördükleri boğalardan bahsediyorlardı:

'Ne kadar da güzel, öyle değil mi?'

'Boynuzlarını kullanmayı nasıl da iyi biliyor, görüyor musun? Boksör gibi, sağlı sollu…'

'Gerçekten mi?'

'Seyret.'

Kadının adı Brett'ti. Turco'nun anladığı kadarıyla gruptaki dört erkekten biri olan Mike ile birlikteydi. Ancak zaman zaman diğerleriyle de yakınlaşmakta mahsur görmüyor gibiydi. Dahası, grubun içindeki diğer erkekler de ona olan ilgilerini gizleme ihtiyacı hissetmiyorlardı. Bu karmaşık ilişkiler aklına yıllar önce okuduğu bir Shakespeare oyununu getirdi. Belki üzerinden çok zaman geçtiğinden, belki de haftalardır kafası allak bullak olduğundan oyunun adını hatırlayamadı. Bunun üzerine morali daha da bozuldu ve kendi kendine 'Ne halleri varsa görsünler, bana ne ki?' diye mırıldanarak odasına çıktı.

Takip eden günlerde de onlara pek çok kez rastladı. Kimi zaman otelde, kimi zaman da Pamplona sokaklarında çıktılar karşısına. Ancak bozulan uyku düzeni nedeniyle bir gece uyumakta zorluk çekip de aşağıya indiğinde son kez gördü onları. Mike, muhtemelen alkolün de yardımıyla rahatsızlığını dışavuruyordu:

'Boğalar ne kadar da sevimli, öyle değil mi? Onları seviyorsun değil mi Bill? Bir şey söylesene Robert. Sanki cenazedeymiş gibi oracıkta oturma. Brett seninle yattıysa ne olmuş yani? O senden çok daha iyi olan onca kişiyle yattı.'

'Kapa çeneni! Kapa çeneni Mike!'

'Karşımda durup sanki bana vuracakmışsın gibi davranma. Bunun benim için bir anlamı yok. Söyle bana Robert, neden zavallı bir öküz gibi Brett'i takip ediyorsun?'