Dosyaların içeriği aynı, ama teknik bir yenilenme söz konusu.

Yeni dosyalar, (1) yazıların içerisindeki metin linklerine tıklamaya müsaade ediyor, ve (2) daha az sayıda resme ve daha dar sayfa kenarı marjlarına sahip olduklarından daha az sayıda sayfaya sığabiliyor.

İlgilenenler, e-kütüphanelerini güncelleyebilirler.

Coming up next: E14

"Endoktrinasyon (13): Eğitim, Kollektif Kimlik Oluşumu ve Ötekileştirme" başlıklı 2769 kelimelik yazının tekmili birden, sitenin Ansiklopedi bölümünde az önce yayına girdi.

Son bir buçuk senelik süre içerisinde zaman zaman mesaj göndererek yazı dizisinin akıbetini soran okuyucuların beklediklerine değdiğini umuyorum.

(Uzun yazıları siteden okumayı sevmeyenler, güncellenen .pdf dosyasını indirebilirler.)

"Türk Siyasetinde İkibaşlılık ve İstifa Etmeyi Bilmeyen Komutanlar" başlıklı yazı, sitenin Makaleler bölümünde az önce yayına girdi.

Yusuf Islam'ın geçen ay piyasaya çıkan "Roadsinger (To Warm You Through The Night)" adlı albümünde yer alan "Boots & Sand" adlı şarkıda, Islam'ın (isim benzerliğinden doğan bir hata sonucunda) 2004 yılında ABD'ye girişine izin verilmemesi konu ediliyor. Paul McCartney ve Dolly Parton'ın da eşlik ettiği şarkıya güzel bir de klip çekilmiş. (Türkiye'den bağlananlar için vTunnel linki: http://www.youtube.com/watch?v=e-m5k_nW8mc )

"İnsanlık, Milliyetçilik ve Türkçe Olimpiyatları" başlıklı yazı, sitenin Makaleler bölümünde az önce yayına girdi.

"Çarşaflı Kadının Allah'ı" başlıklı yeni yazı, sitenin Makaleler bölümünde az önce yayına girdi.

Siyaset biliminin ulu çınarlarından E.H. Carr'ın "The Twenty Years Crisis: 1919-1939" adlı temel eserini okurken şu cümleyle karşılaştım: "Demokrasiler kitlesel düşünceleri takip etme amacındadır, totaliter devletler ise bir standart belirler ve herkesin o standarta uyum göstemesini mecbur kılar." (Democracies purport to follow mass opinion, totalitarian states set a standart and enforce conformity to it.)

Türkiye politikalarına aşina olan bir insanın bir cümlede özetlenen bu ayrımı okuyup da, "Hepsi bu kadar basit işte..." dememesi mümkün mü?

"Bekir Coşkun'u Çok Dinlediniz. Şimdi Gerçekler..." başlıklı yeni yazı, az önce sitenin Makaleler bölümünde yayına girdi.

Sitenin dördüncü doğumgününde sözünü ettiğim geliştirmeleri yavaş yavaş gerçekleştirmeye başladım. İlk olarak (evdeki makaleleri elden geçirirken eş zamanlı olarak) Bibliyografi sayfasını güncelledim. İlk önce, daha derli toplu olması için listeyi dört alt sayfaya ayırdım: Kitaplar, Akademik Makaleler, Diğer Kaynaklar ve Kemalist Literatür.

Ancak zannediyorum ki bu güncellemenin en güzel yanı, JavaScript kullanarak eklediğim toggle özelliği oldu. Şöyle ki, listede yer alan her kaynak için birkaç cümlelik bir açıklama ekleyerek hem ilgili kaynak hakkında kısa bir yorum yapmak, hem de böylelikle kitap/makale tavsiyesi isteyenler için daha kullanışlı bir kaynak ortaya çıkarmak istiyorum. Listenin uzunluğu dikkate alınacak olursa, bu pek de kısa sürede bitebilecek bir iş değil. Zira, uzun süre önce okuduğum çalışmaları tekrar gözden geçirmek epey zaman alacak. Ancak bir süre sonra her gün bir makale tarayıp yorumlamayı günlük rutinime alabileceğimi zannediyorum.

Toggle kodunun nasıl çalıştığını gösterebilmek için Kitaplar alt sayfasındaki 5-6 kaynağı hızlıca yorumladım. Satır sonlarındaki mavi renkli [+] işaretine tıklayarak yorumları görüntüleyebilirsiniz.

Şimdi sırada Endoktrinasyon Yazı Dizisi var!

"Genç Siviller ve Ahmet Hakan" başlıklı yazı, az önce sitenin Makaleler bölümünde yayına girdi.

155 yolcu taşıyan THY uçağına yıldırım çarpmış. Hürriyet bu haberi "Bakan Aydın'ın uçağına yıldırım çarptı" başlığıyla veriyor.

Herhalde Hürriyet'e göre önemli olan öncelikle bakanın hayatı. "Söz konusu olan bakansa diğer 154 kişinin hayatı tereffuattır" mantığı işletilmiş olmalı.



Güncelleme: Aynı başlık Zaman'da da kullanılmış. Muhtemelen ajans haberini editlemeye gerek görmeden yayına vermişler. Tarifeli bir uçak nasıl oluyor da "Bakan'ın" oluyor, anlayabilmek mümkün değil. Yok aslında birbirimizden pek farkımız. Otoriter zihniyet her kesimde, her yerde...

Kitap bölümü yeniden faaliyete geçti. Düzenli güncellemeler devam edecek.

Başörtülü öğrenciler geçen yıl "Söz Konusu Özgürlükse Hiçbir Şey Teferruat Değildir" başlıklı, herkesi şaşırtan bir bildiri hazırlayıp imzaya sunmuşlardı. Geçen gün aynı öğrencilerin bu bildiriden sonra hazırladıkları "Henüz Özgür Olmadık: Başı Açık, Kalbi Kırık Hikayeler" adlı kitabı okudum. Ancak eşzamanlı olarak okuduğum Yakup Kadri Karaosmanoğlu romanı Ankara, bu tecrübeyi daha da ilginç kıldı.

Bu iki kitabı satın alıp dikkatli bir gözle eşzamanlı olarak okumayı herkese tavsiye ederim. Çünkü bugün yaşadığımız pek çok sorun, Yakup Kadri'nin 1934 yılında yazdığı bu romanda tasvir ettiği sahte dünya ile ilgili.

Önce "Bize Hep Yalan Söylediler" (sonra da "Türkiye'de Ayrımcılığın Kısa Tarihi") başlığıyla duyurduğum yazının 1500 kelime kadarlık kısmını geçtiğimiz Ocak ayında yazmıştım. Yoğun geçen bir dönemin ardından dün yazı üzerinde tekrar çalışma imkanı buldum ve nihayetinde yazı 2500 kelime ile son şeklini aldı. Az önce sitenin Makaleler bölümünde yayına aldığım bu yazı, sitenin "felsefesi" gibi olmasa da "zihniyet eksenli çıkarsamalarının yapıldığı tarihi gelişmelerin özeti" durumunda. Bu format da elbette tıpkı felsefe sayfasındaki eski metin gibi her cümlesi itibariyle yoğun (ve dolayısıyla atıf gerektiren) bir yapıyı beraberinde getiriyor.

Dün süpermarkette ödeme yaparken baktım magazin dergileri kanser hastalığının son aşamalarında olan Patrick Swayze'dan bahsediyorlar yine. Adamın bedenen çöküşü kademe kademe manşetten aktarıldı diyebilirim. Bir de tabii sürekli duygu sömürüsü: Swayze Wife Collapses!: She can't live without brave Patrick." Alayı timsah gözyaşı tabii...

Konu: İslam Ülkelerinde Yaşayan Gayrimüslimlere Yönelik Ayrımcılıklar

- Bir saat kadar evvel Jonathan Fox'un dini azınlıklara yönelik ayrımcılıklarla ilgili oluşturduğu datasetini açtım baktım.

Aslında yazı da değil, yeni de... Geçen hafta MPSA konferansında yaptığım sunumun bant çözümü. Az önce Deep Waters bölümünde yayına aldım. Bir de soru-cevap kısmı var yaklaşık yarım saatlik, ama onu dönüştürmeye uğraşacak vaktim yok. Belki daha sonra...

Ertuğrul Özkök'ün 8 Nisan 2009 tarihli, "Böyle Sevmek Görülmedi" yazısından:

Kanadalı bir kadın.

Adı Suzanne Swan.

Leonard Cohen'in şarkısındaki Suzanne gibi.

Türkiye'de Kaş'a yerleşmiş.

20 yıl oralarda yaşamış.

İşte budur.

Ve tabii tersi yönde bir yazı yazmak da mümkündür.

Abdullah Gül'ün son Irak gezisinde böyle bir ifade kullanmış olup olmaması aslında çok da önemli değil. Sonuçta Anadolu'da böyle bir gerçeklik var. Bu nedenle de, onyıllardır dayatılan inkar politikasını reddetmeye ve daha da önemlisi bu reddedişi içselleştirmeye niyeti olmayan bir "Türk" vatandaşının tavrı, kendi gözlerini kapayarak bir gerçekliği yok edebileceğini düşünen bir zihniyete karşılık geliyor. Kaldı ki, sırf bir kelimeyi ağzımıza aldığımızda dahi içimizde bir rahatsızlık duyacak hale getirilmişsek, o kelimenin kendisinden ziyade, söz konusu rahatsızlıktan rahatsızlık duymamız gerekli.

ABD'de Cumhuriyetçi Parti'nin çoğunlukta olduğu eyaletler Kırmızı Eyalet (Red State), Demokrat Parti'nin çoğunlukta oldukları ise Mavi Eyalet (Blue State) olarak nitelendirilir. Seçim dönemlerinde gazete sayfalarına ya da televizyon ekranlarına yansıyan haritalarda da her eyaletin eğilimi bu şekilde sunulur. Herhangi bir partinin üstün durumda olmadığı, kararsız eyaletler (Swing State) ise daha ziyade beyaz renk ile gösterilir. Bunlar, Amerikan bayrağının renkleridir. Bir başka deyişle, bu yaklaşımda, ülkenin farklı kesimleri farklı renklerden oluşuyor olsa da, bu renklerin aynı bayrağın farklı taraflarına karşılık geldiği ve bu farklılıkların bir araya gelmesiyle tek bir ABD'nin ortaya çıktığı iması gizlidir.

Medyada, "AKP'nin oyları düşerse..." diye başlayan yorumlara denk geliyorum. Yani muhalifleri dahil hiç kimse partinin seçimden birinci çıkacağından şüphe etmiyor gibi. Bu nedenle de AKP için yenilginin "oylarının düşmesi" olacağı düşünülmeye başlanıyor. Bu yönüyle bunda bir sorun da yok tabii. Ama bu yaklaşımı biraz daha ileri götürüp, "Oylarınız düşerse o zaman ne yapacaksınız?" gibi sorular yöneltenler ve böylelikle AKP'nin oylarının düşmesini bir tür referandum sonucuna ya da erken seçim gerekçesine dönüştürmeye çalışanlar da var. Yani 2007 yılında gerçekleşen genel seçimlerde (iki büyük partili 1950'li yıllar hariç tutulacak olursa) cumhuriyet tarihinin en büyük oy oranıyla tek başına iktidara gelmiş olan bir partiyi, kendi başarısının kurbanı haline getirmek istiyorlar. Yani AKP %39 ya da %41 oy alarak seçimlerden birinci çıkacak, ama bu tablo karşısında başını öne eğip düşünmesi gereken de yine o olacak. Öncekileri olduğu gibi bu seçimi de kaybedenler ise, "Bakın gördünüz mü, düştü işte oylarınız, demiştik zaten biz size" falan diyecekler.

Sonuç paragrafı yazmıyorum. Konu yeterince açık...

Türkiye'de geniş bir kitle tarafından sevilen sanatçı Gazanfer Özcan'ın vefatının ardından, Gazanfer Bey'in yıllardır gelirinin neredeyse tamamını vergi borcunun faizine yatırmak zorunda kaldığını öğrendik. Önce eşi ve ardından kendisi önemli sağlık sorunları yaşayınca, bu sorunların doğurduğu harcamalar nedeniyle vergi borçlarını ödeyebilmeleri mümkün olmamış. Neticesinde de, söz konusu borç yüksek faizlerle katlanarak ödeyemeyecekleri bir boyuta ulaşmış.

Derin Sular Projesi, bugün itibariyle dördüncü yılını tamamlayarak beşinci yaşına girdi.

Bugün gazetesinde yayınlanan "Generalin çürük çocukları" başlıklı habere göre, pek çok generalin yakını çürük raporu alarak askerlikten muaf olmuş. Hatta kimi generalin üç, kimininse beş yeğeni bu yöntemle askerlik yapmamış.

Böyle bir haberle karşılaşınca generalleri suçlamak elbette çok kolay. Ama Türkiye'de torpille ayrıcalık edinmeye çalışmak sadece generallere mi mahsus? Gerek askeriyede gerekse başka yerlerde hemen herkesin işini "araya bir tanıdık koyarak" görmeye çalışması Türkiye'ye ait bir gerçeklik değil mi?

Tabii sürekli askerlik mesleğinin yüceliğine vurguda bulunarak milliyetçi damara basan ve böylelikle halkı militaristleştirmek isteyen insanlar böyle bir halt karıştırınca, ortaya çok daha büyük bir çelişki çıkmıyor değil. Ancak yine de parmak uzatarak kimi insanları günah keçisi yapmadan önce biraz daha geniş düşünmek lazım. O insanlar general oldukları için mi böyle bir iş yapıyorlar, yoksa güçleri buna kolaylıkla yetebildiği için mi? Asıl sebep şayet ikincisi ise, gücünün yetmesi durumunda benzeri bir şeyi yap(tır)mak isteyecek olan milyonlarca insanı da aynı kategoride değerlendirmek gerekmez mi?

Mustafa Suphi'nin akıbetine bakılacak olursa, muhalefette bulunan Ali Şükrü Bey, Kazım Karabekir ve diğerlerinin başlarına neler geleceğinin daha o zamandan belli olduğu anlaşılıyor.

Her yazı, doğası gereği, sadece bir düşüncenin değil, o düşünce ile bağlantılı olan bir duygunun da ifadesidir. Bu nedenle her yazının mutlaka bir şarkısı da olmalı. Hatta söz konusu düşünce ile bağlantılı olan duyguya tercüman olabilecek bir şarkı yoksa (ya da bilinmiyorsa) oturulup yazılmalı.

Türkiye'de yakın dönemde gerçekleşen en ilginç entelektüel tartışma, öyle zannediyorum ki Etyen Mahçupyan ile Atilla Yayla arasında yaşanan demokratlık-liberalizm tartışmasıydı. Zira bu tartışma, herşeyden önce, kimi ilkeler ve adamları tartışılmaz kılmaya çalışanlarla bunları tartışmak isteyenler arasında yaşanan polemiklerden farklı olarak, kendi haline bırakılmış bir toplumun içinden çıkan kimi insanların daha iyiye yönelik bir arayış adına farklı fikirler öne sürdükleri "normal" bir fikir çarpışmasını andırıyordu. Yani, tıpkı normal toplumlarda olması gerektiği gibi, otoriter ya da totaliter olanlarla buna karşı çıkanlar değil, otoriter ve totaliter olmamak isteyen iki farklı düşünce tartışma halindeydi.

Bilgi kavramına olan yabancılık, Türkiye'de pek çok mesnedsiz iddianın genel kabul gören gerçekler haline gelmesine yol açıyor. Türk'ün Türk'ten başka dostunun olmadığı ya da Türklerin savaşlarda büyük kahramanlıklar göstermiş olmalarına rağmen hep masabaşında kaybettikleri gibi gerçeklikten çok uzak tekil iddiaların (ya da ezberlerin) bir araya gelmesi ile oluşan siyaset algısı, doğal olarak kurgusal bir anlam dünyası ortaya çıkarıyor.

İlkokul kitaplarında ve medyada "Yunanlılar" kelimesi hep işgal, vahşet, istila gibi kavramlarla bir arada anılmış olduğundan, bu ifade Türkiye'de "düşman" ile eş anlamlı gibidir. Ancak dünden bugüne Batı komşularımıza neden Yunanlar değil de, Yunanlılar diye referansta bulunulduğunu bilmiyorum.

Normalde "-lı, -li" eki sıfatların değil, yer isimlerinin sonuna eklenir; İngilizler, İngiltereliler gibi. Yunanlar için böyle bir istisnai kullanım bulunmasının özel bir nedeni var mı?

Tek Parti Dönemi'nin yöneticilerine atıfta bulunulurken, zaman zaman "Cumhuriyet eliti" ifadesi kullanılıyor. Halbuki o yıllarda kurulan rejim hemen hiçbir yönüyle cumhuriyet tanımına karşılık gelmediği gibi, söz konusu kurucular da elit olmaktan uzak kimselerdi.

Benzer çizgide yayın yapan bir grup blog yazarı olarak bir araya gelerek Taraf gazetesine ilan desteği vermeye karar verdik. Aşağıdaki banner, bir aksilik olmazsa, 15 Aralık-21 Aralık tarihleri arasında Taraf'ın internet sitesinin ana sayfasında yayınlanacak.

Bizler, Türkiye'de bir şeylerin gerçekten değişebilmesi için Taraf gazetesinin yaşaması gerektiğine inanıyor ve site okurlarının da destek vermesi durumunda önümüzdeki günlerde gerek gazeteye, gerekse internet sayfasına daha farklı ilanlar da vermek istiyoruz. İkinci bir ilan için destekte bulunmak isteyen okurlar lütfen bize ulaşsınlar.