Toktamış Ateş, Bugün gazetesinde yayınlanan 'Referandum sürprizi' başlıklı yazısında Yargıtay başsavcısının AKP'nin kapatılması istemiyle açtığı davanın iddianamesini, daha çok Fatih ilçesinde yaşayan çarşaflı kadınlar ekseninde değerlendiriyor:

[İ]nternet üzerinden aldığımız iddianamedeki suç kanıtları, benim açımdan inandırıcı olmadı. Onları bir yana bırakarak; bizim Fatih'teki evin etrafında türeyen kara çarşaflıların, çoğalma hızını saptasalar, çok daha inandırıcı bir iddianame kaleme alabilirlerdi. Gerçekten, kara çarşaflı hanımlarımızın sayısı; sanki bir yerden işaret almışlarcasına, inanılmaz bir biçimde arttı. Eskiden, daha çok Çarşamba ve Draman taraflarında görülen bu hanımlar, şimdi Fevzi Paşa caddesinin, sağ tarafındaki sokaklara dadandılar. Ne diyelim, hayırlısı olsun. Bu da onların tercihleri...

Siyasal bilimler alanında dünyanın en muteber dergilerinden biri olan Foreign Policy'nin son sayısında 'The Top 100 Public Intellectuals' başlıklı bir makale yer alıyor. Makalede, dergi olarak bu çerçevede 100 kişi belirledikleri, ancak nihai sıralamanın okuyucu oylarıyla şekilleneceği söyleniyor. Listede Türkiye'den de iki isim yer alıyor. Ancak her iki kişinin de geçtiğimiz yıllarda gönüllü bir sürgünle Türkiye'den ayrılmış olmaları, bugünlerde sıklıkla referans verilen 'ayaklar ve başlar' konusuna Türkiye ve dünya ekseninde farklı bir nitelik kazandırmıyor değil.

Herhangi bir konuyu mümkün olduğunca kuşatıcı bir şekilde anlayabilmek için, öncelikle o konunun, altında incelendiği disiplinin terim, kavram ve teorilerine hakim duruma gelmek, ardından da ilgili konunun birincil ve ikincil kaynaklarını okumak gerekli. Bu durum, Kemalizm söz konusu olduğunda, öncelikle siyasal bilimler terimlerine, kimlik politikalarına dair kavramlara ve demokrasi eksenli teorilere hakim duruma gelmek, ardından da ilgili literatürün birincil ve ikincil kaynaklarını incelemek gerektiği anlamına gelir.

İletişim Yayınları tarafından hazırlanan dokuz ciltlik 'Modern Türkiye'de Siyasi Düşünce' serisinin ikinci cildi olan, editörlüğünü Ahmet İnsel'in yaptığı 'Kemalizm' başlıklı çalışmanın kaynakçası, Kemalizm ve Tek Parti dönemine dair birincil ve ikincil kaynakların mükemmele yakın bir listesi durumunda. Bu nedenle, sitede yer alan bibliyografinin yanına bu kaynakçanın da eklenmesinin, bu konuyu gerçekten ciddiye alanlar için son derece faydalı olabileceğini düşündüm. Söz konusu kaynakça, birincil kaynakları, 'Kurucu Kadronun Eserleri' ve 'Diğer Kaynaklar' olmak üzere iki kısımda listeliyor. İkincil kaynakların ardından da, kısa bir teorik kaynak listesine yer veriliyor.

Şu aşamada bibliyografi sayfasında yer alan bir link aracılığıyla ulaşabileceğiniz sayfada şimdilik sadece 'Kurucu Kadronun Eserleri' yer alıyor. Gerekli çalışmayı yaparak kısa sürede listenin tamamını yayına almayı planlıyorum.

Hürriyet gazetesinin internet sitesinde manşetten girilen ve 'hürriyet.com.tr özel' damgasıyla sunulan 'Terör ininde teknoloji harikası telsiz' başlıklı haberde, Güneydoğu'da önceki gün yapılan operasyonlarda Şırnak ve Diyarbakır'ın dağlık kesiminde kimi elektronik malzemelerin ele geçirildiği bilgisi veriliyor. Habere göre, ele geçirilen cihazlar arasında "en dikkat çekici" olanı, "çok gelişmiş özellikler"e sahip olan "teknoloji harikası" telsizler. Zira haberde, söz konusu telsizlerin (dizüstü bilgisayar yardımıyla) internete bağlanabiliyor, çevredeki tüm frekansları yakalayabiliyor(!) ve hatta "en ilginci", uçakların haberleşmesini bile dinleyebiliyor oldukları gibi örnekler verilerek PKK'nın elinde ne denli ileri teknoloji ürünleri bulunduğu fikri uyarılıyor.

Haberde telsizin Japon yapımı Yaesu marka olduğu ve hatta fiyatının 500 doların altında olduğu bilgisi verilse de, haberin sunuluş şekli ve metnin genel üslubu, söz konusu telsizlerin temin edilmesi son derece güç olan ileri seviyede casusluk araçları gibi anlaşılmasına neden oluyor. Yani Hürriyet, açık ve net bir şekilde yalan söylemiyor, ancak haberi, "Bu telsiz sayesinde teröristler her türlü arazi koşulunda çevredeki telsiz konuşmalarını dinleyebiliyor, televizyon yayınına ulaşabiliyor ve internete bağlanıp tüm dünya ile iletişime geçebiliyor" gibi cümlelerle öyle bir şekilde kurguluyor ki, Türkiye'de zihinlerin arka planında her zaman güçlü bir şekilde var olan 'dış güçler', 'teröre destek olanlar' ya da 'etrafı düşmanlarla çevrili Türkiye' gibi kaygıları harekete geçirecek kimi sinyallerin alınmaması imkansız hale geliyor.

Bugün Borders kitapçısında dolaşırken 'Politics & World Affairs' başlığı altındaki dergilere biraz göz gezdirdim. Political Science Quarterly ya da Foreign Affairs gibi resimsiz, sadece metinden ibaret olan muteber akademik dergilere göz atarken aklıma böyle bir dergi çıkarmanın maliyetinin çok düşük olacağı geldi. Zannediyorum Türkiye'de bu şekilde yayın yapan sadece Birikim dergisi var. Bu alanda ikinci bir yayına talep olur mu bilemiyorum, ama düşüncesi bile güzel.

Böyle bir derginin adı mutlaka 'Kadro' olmalı. Hem isim güzel, hem de orijinaliyle yan yana koyunca aradaki seviye ve çağ farkı daha net bir şekilde belli olur. Diğer yandan, bu dergi (tıpkı orijinali gibi) belli bir paradigmaya sahip olan dar bir yazar kadrosu ile yayın yapmalı. Bu dar yazar kadrosunun en 'mainstream' yazarı da, zorlasan zorlasan Mustafa Akyol ayarında biri olmalı, bilmem anlatabiliyor muyum? Arada da benzer ya da karşıt düşüncedeki yazarlardan yazı istenmeli. Good God! What a project that would be!

'Ya Hep Ya Hiç Kültürü' başlıklı yazı, Memorandum bölümünde az önce yayına girdi.

Eski Yargıtay Başsavcısı Sabih Kanadoğlu, Hessen Atatürkçü Düşünce Derneği'nin davetlisi olarak Frankfurt'ta yaptığı bir konuşmada çeşitli yorumlarda bulunmuş. Zaman gazetesinin haberinde Kanadoğlu'nun dört yorumuna dikkat çekiliyor. Haberde 'tuhaf' olarak nitelendirilen yorumlar, aksine son derece önemli ve dikkate değer:

1. Ergenekon soruşturması Şemdinli gibi olmaya mahkûm.
2. Yüzde 47 değil, yüzde 97 alsan bile bu dava açılır.
3. CHP ümit vermiyor; Ertuğrul Günay 'dönek'.
4. Diyanet, milli bütünlüğü bozuyor.

Cumhuriyet tarihi boyunca ortaya çıkan her siyasi akım kendisini resmi ideolojiye olan göreceli konumu itibariyle de ifade etmek (ya da savunmak) durumunda kaldı. Hatta demokrasiye müdahale eden askeri rejimlerin dahi bu duruma istisna teşkil etmedikleri söylenebilir. Ancak birbirlerinden son derece farklı oldukları düşüncesinde olan söz konusu siyasi akımların her biri, farklı derecelerde ve gayriihtiyari de olsa, Türk siyasetine hakim olan Kemalist zihniyetin etkisi altındaydı. Demokrat Parti'nin muhalif basına karşı yasakçı tavrı, Necmettin Erbakan'ın Adil Düzen'inin kollektivizmi ve hatta Kürt elitlerinin kendilerince nedenlerle başörtüsü yasağını savunmaları gibi örnekler, aynı zihniyetin farklı uzantıları olarak kabul edilebilir.

Bir ara tamamlayacağım.

Eskiler "Söz uçar, yazı kalır" demişler. Gayet doğru ve önemli bir söz. Ama bu devirde etkili bir sözü dijital videokamera karşısında eder, sonra da dosyayı YouTube'a yüklersen, söz de yazı gibi kalıcı olabilir. Yoksa eskiden kitapları, gazeteleri ve hatta mizah dergilerini toplattıkları gibi şimdi de YouTube'u kapatırlar mıydı?